Vegvisarar

Pave Benedikt gjentok ofte på slutten av si pavetid at «den vestlege verda lever som om Gud ikkje finst». Når klassisk kristen tru skil lag med det moderne livet, vert gjerne oppsplitting, frykt, forvirring, oppløysing og einsemd kjennemerke. Den vitskaplege, den industrielle og den seksuelle revolusjonen sette mennesket i sentrum der Gud ein gong var. Sekularisering vart resultatet. Den polske sosiologen Zygmunt Baumann kallar dette «flytande modernitet» (liquid modernity). Når alt flyt, er alt lov, og kvar einskild må velje kva han vil halde for sant.

I ei slik tid trengs vegvisarar som kan føre oss attende på vegen. Her er fem slike:

1 – Som alternativ til fragmentering, må vi vise menneska Guds orden (logos). Gud har gitt ein orden både for naturen, verda og vårt indre liv. Vegen vidare går gjennom ny respekt for denne orden.

2 – Når menneska misser Gud, er grunnen gjerne at dei har slutta å be. Det trengs bøneskular for moderne menneske. Menneske treng hjelp til å leve nær Gud, om dei skal kunne bli ståande i det samfunnet som har vendt Gud ryggen.

3 – Jesus brukte år på sine vener for å gjere dei til disiplar. Det skal trening til for å oppnå mål i livet. Også i det åndelege. Disiplar er menneske med disiplin. Den som vil unngå samtida sin hedonistiske konsum-mentalitet, må øve seg i å ferdast nær Han som er alternativet.

4 – Moderne menneske bryt opp, frå heimstaden, frå ektefellen, frå jobben, frå kyrkja, frå trua. Dei endar ofte som rotlause og kvilelause. Identitet er etterspurt idag. Den heilage Benedikt sa at det mennesket som ynskjer seg åndelege røter, må bli verande lenge nok på ein stad til at røter får tid til å gro. I den overleverte kyrkja sin trusvisdom er kjelder til guddomeleg stabilitet som trengst i menneskeliv.

5 – Menneske vil vere fri til å reise fritt og gjere som ein sjølv vil. Men når samfunnsbanda vert brotne, vert ofte einsemd resultatet. Kristent liv har alltid vore forpliktande liv i fellesskap. «Samfunnet av dei heilage» seier trusvedkjenninga. Kristen tru veks berre i felleskap med dei heilage til alle tider og i vår tid. Når lyset i folks andlet berre er gjenskin frå laptop’n og smart-telefonen, lever vi i ein mørk tidsalder. Utan kontakt mellom menneska, kan ingen elske.

Til dette trengs kyrkjelydar med felles liturgisk og sosialt liv, og medvit om eigen identitet heilt sidan aposteltida. Det handlar om overlevering av den trua som ein gong for alle vart overgjeven dei heilage og mot til ikkje å måtte gjere som folk flest.

Denne artikkelen stod på trykk i avisa Dagen 19. mai 2017.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s