Eit oldkyrkjeleg råd til forkynnarar

Om dei som underviser andre i livsførsel og såleis formar karakteren deira, spør eg: Må ikkje læraren sjølv leva etter prinsippa han held fram? Dersom han ikkje gjer det, blir læra hans gjort til ingenting. Studentane hans vil svara han slik:

“Eg kan ikkje praktisera det du lærer – det er umogleg. Du forbyr meg å bli sint. Du forbyr meg å begjæra. Du forbyr meg å lysta. Og du forbyr meg å frykta smerte og død. Dette er mot naturen. Alle levande skapningar er underlagt desse kjenslene. Dersom du er så overtydd om at det er mogleg å leva på tvers av desse naturlege impulsane, så lat meg først sjå at du praktiserer desse tinga som du lærer bort.”

Korleis kan læraren ta bort denne unnskyldninga frå dei som blir styrt av sjølv-viljen, med mindre han lærer dei ved eksempelets makt? Då kan dei sjå med deira eigne auger at det han lærer er truverdig. Dette er grunnen til at ingen lever etter filosofane si lære. Menneska føretrekk eksempel meir enn ord, fordi det er enkelt å prata – men vanskeleg å handla.

Lactantius (ca. 250 – 325)

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s