Svar til ein lutheranar

Svar til ein lutheranar som er ( i ei av dei kristne dagsavisene her i landet) uroa over at Den nordisk-katolske kyrkja er for mykje prega av Den romersk-katolske kyrkja – og dermed for lite luthersk.

Lutheranaren gjer mellom anna gjeldande at “NKK godtar ved siden av Bibelen den katolske tradisjonen som overstyrer Skriften mange steder”. Dette er sjølvsagt ikkje riktig. Den nordisk-katolske kyrkja plasserer på ingen måtar tradisjonen over Bibelen, men set Guds ord så høgt at vi kan omtale det som eit sakrament. Men på same måte som lutherdommen held fram omgrepsparet “Skrift og vedkjenning”, nyttar vi den udelte tradisjonen som ein hjelpar til å tolke og forstå Bibelens skrifter.

Vidare kritiserer lutheranaren “den spesielle utførelsen av nattverden” som vi visst nok skal ha. Her kan eg opplyse han om at nattverdsfeiringa vår er i samsvar med den bibelske tradisjonen. I truskap mot overleveringa, kan vi ikkje tillate oss å lage eigne ordningar for nattverdsfeiringa, men lyt nøye følgje den apostoliske rettleiinga som ein finn til dømes i det første korintarbrevet (1. Kor. 11:23ff). Slik trur vi at Jesus gjev oss i brødet og vinen den lekamen og det blodet han ofra på krossen.

I artikkelen sin er det også tydeleg at lutheranaren ikkje forstår synet vårt på skriftemålet. Her kan eg seie at vi kjenner oss att i det som Den augsburgske vedkjenninga seier om skriftemålet: “Nyklemakta ver halden i ære, og det vert mint om kor stor ei trøyst ho gjev dei skræmde samvita, og at Gud krev tru, nemleg at vi skal tru på denne avløysinga som ei røyst som lyder frå himmelen og at denne trua på Kristus verkeleg får og tek imot forlating for syndene” (art. 25). Vi er så einfaldige i skriftsynet vårt at vi tek Jesus Kristus på orda når han seier til disiplane sine: “Tilgjev de nokon syndene deira, er dei tilgjevne”. (Joh. 20:23) Avlat i samband med skriftemålet, finn ein ikkje hos oss.

I teksten til lutheranaren kan det verke som han meiner at Den nordisk-katolske kyrkja lærer det same om jomfru Maria som Den romersk-katolske kyrkja. Dette stemmer heller ikkje. Vi er sjølvsagt svært glade i henne, og set henne og det ho har gjort svært høgt. Ho er den første truande i Den nye pakta og kyrkja si mor og vi priser henne – i samsvar med Lukas – salig (Lukas 1:48). Derimot avviser vi pavekyrkja si lære om Marias “ubesmittede unnfangelse” og tanken om hennar himmelfart som vi finn utan grunnlag i Den heilage skrift.

Når det så gjeld lutheranaren si frykt for at vi blandar saman tru og gjerningar, kan eg seie at vi samstemmer med den lutherske vedkjenninga slik vi les ho i Konkordieboken: “For hos de troende er de gode gjerningene et “varsel om frelse”, Fil 1(28), når de skjer av de rette grunner og med de rette formål. Det vil si når de skjer i den hensikt som Gud krever av de gjenfødte. Det er nemlig Guds vilje og uttrykkelige befaling at de troende skal gjøre gode gjerninger som Den Hellige And virker i de troende. For Kristi skyld lar Gud disse gjerninger behage seg og lover dem en herlig belønning i dette og i det kommende liv”. (Konkordieboken, Oslo 1985, s. 472)

Eg vonar med dette at lutheranaren er nøgd med disse oppklaringane.

Advertisements

2 responses to “Svar til ein lutheranar

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s