Staten som diakon

I dag gjev me ordet til den nye leiaren i Sunnmøre Indremisjon, Karl Arne Austnes, som i siste nummer av Sambåndet peikar på ei av våre største utfordringar som kristne i Noreg: at staten har teke den jobben Jesus bad oss kristne om å gjera.

«Vi lever i det som av mange blir sett på som verdas beste land å leve i. Velferssamfunnet blir stadig utbygd og ein av dei viktigaste politiske debattane vi har i dag handlar om i kor stor grad det offentlege skal drive velferdsordningane og kva dei såkalla private skal gjere. Det politisk regimet vi har i dag er klar på at det er staten og kommunane si oppgve å drive fram velferdssamfunnet.

Eg opplever aat dette utfordrar oss som kristne. For det første påverkar det tanken vår. Når vi ser at det er ulike behov for hjelp tenkjer vi: «dette er ei oppgåve for det offentlege». Slik blir det kristne diakonale ansvaret utydeleg. For det andre gjer velferdssamfunnet at det blir naturleg for oss å krevje vår rett og det blir lettare å nyte enn å yte. Vi kan lett blir sjølvopptatte og har lite tid og omtanke for korleis naboen har det. Det er jo kommunen sitt ansvar!

Bibelen fortel oss at det kristne alt frå den første tida sette nokon til å gjere teneste (diakoni tyder teneste). I Apostelgjerningane kap. 6 ser vi korleis dette vart organisert og Guds ord hadde framgang les vi i vers 7. Til alle oss som har rikeleg skriv Paulus i 1. Tim 6: «Du skal påleggja dei som er rike i denne verda, at dei ikkje skal vera overmodige, og dei skal heller ikkje setja si von til den uvisse rikdomen, men til Gud, han som gjev oss rikeleg av alle ting, så vi kan nyta det. Dei skal gjera godt, vera rike på gode gjerningar, vera gjevmilde og gjerne dela med andre.»

I dag manglar vi tid meir enn noko anna. Kanskje skulle vi dele av tida vår? Historia til lekmannsarbeidet i Noreg viser at heilt frå Hans Nilsen Hauge har det vore bygd opp kristne diakonale institusjonar, vi har slik ei fortid å vera stolt av. Utfordringane i dag er også store, mange slik med rus, einsemd, brotne familieban og med sosiale problem. Meir enn institusjonar, trengs det kanskje kristne som ser enkeltmenneske, som har tid til å lytte og hjelpe. Eg vil særleg peike på to utfordringar.
1. Mange eldre er einsame, kanskje skulle fleire forsamlingar arrangere samlingar for desse, ein kaffikopp, dei gode gamle songane og ei andakt skaper kontakt og felleskap.

2. Behovet for fosterheimar er sterkt aukande. Dette er ei stor mogelegheit for kristne ektepar, der ein kan gjere ein forskjell for ei jente eller ein gut som treng kjærleik og faste former.

Eg skriv ikkje dette for at «Tordenskjolds soldatar» skal få endå meir dårleg samvit, men ynskjer å peike på diakonien som ei mogelegheit for å nå lenger ut til folket vårt med Jesu kjærleik. Dette kan og vere ein veg til rikare liv for oss alle.»

Me som kjenner litt til Noregs-historia før st. Hans Nielsen Hauge veit om alt det diakonale arbeidet kristne har gjort i Noreg før hans tid. Desto større grunn til å vidareføra den tusenårige tradisjonen med kristent diakonalt arbeid her til lands.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s